Poemas

Reflexións aos meus 85 anos

Andrea Pensando, de Pardo Orlando.

Andrea Pensando, de Pardo Orlando.


Cos meus 85 anos de vida,
Moitas cousas aprendín
Que me abriron o camiño:

Aprendín a querer a xente,
Puideron contar con migo;
Tal vez o marxinado,
O do látego e castigo,
Os dos grandes fachendosos,
Os dos pantalóns de marca
Os da gravata con estilo,
O obreiro da cidade,
Para eles,
Este poema escribo.
Loitaremos pola nosa terra,
Na que fomos nados,
Para deixar un legado
Os futuros meniños,
Que non anden aldraxados
E brindarlles o abrigo.
Non deixaremos que se fagan
Delincuente é asasinos,
Alí onde sobran os perigos,
Dos sen traballo, mal vestidos,
Co cabelo longo é solto,
E pantalóns descosidos;
Camisa fora. . .
Para vivir e loitar
Polo que tanto esiximos:
Defender os nosos poemas
Nos que sempre me inspiro
E acelerar os latidos,
Cando o vento zoa
É recua aos meus oídos.
Unamos nosos esforzos,
Loitemos todos unidos,
Para axudar os velliños,
Enfermos é desvalidos,
Dende que o sol se levanta
Ata que o sol vai caído.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.