Textos

A miña terra é unha aldea de bágoas

Francoise Nielly

Francoise Nielly

¿Cal será mellor, na que se parte a alma co sorriso dun neno ou non?

Chámome Pepiño, por non dicir Manoel, teño 5 anos vivo na aldea, nunca tiven zapatos, é os meus pes descalzos percorreron os vieiros da aldea, buscando un chisco de pan.

Un día, sendo neno me fixeron una foto coa faciana sucia, contando a miña pobre historia; logo, un fillo de algo, quizais fidalgo, home un pouco raro, sentouse o meu lado, é escribiu un poema, publicado despois nun diario.O señor gañou un premio literario, é estivo en reportaxes, coa miña faciana sucia, pero con fame. Cos pes descalzos, ata que chegou unha anxo con pan para meus irmás e moitas caricias nas mans.

Ese día me levou o seu fogar ninguén o soubo, pero nela coñecín a grandeza do amor.

Agora que son home, quero agradecer a quen debo a vida, é me deu todo o que tiña, chamada “madriña”.

Se di que para todo hai que ter sorte. Creo en verdade ser afortunado, conto con unha familia que me ama e amo, pero a pesar todo,como cal quer outro ser humano, teño un mundo interior complexo, é unha forma particular de ver e sentir a vida, cousa que se fai patente nos meus poemas.

Son, si queredes, organizado, puntual, creativo é espontáneo; teño unha sensibilidade para a pintura en lenzos, investigador. . . Gústame traballar, é quizais o mais destacable da miña persoa sexa a ansia de seguir aprendendo os meus oitenta e cinco anos, con vocación de saber.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.