Poemas

¿Quen cre no meu pais?

Coz, de Abraham Lacalle.

Coz, de Abraham Lacalle.


Si hai fame nas escolas,
Homes sen traballo,
Mulleres ensinando as vergoñas
Cubertas de rotos trapos.
Meu pais:”Non creo en ti”.
Ferido profundamente,
Teño de protestar e protesto
Ollando as gabias de sempre.
¡Tantas!
Daqueles restos de xentes:
Daquelas sangrantes mulleres,
Que nunca pediran as guerras.
So querían comer,
Crecer,
É un chisco de terra,
Para despois recoller,
Os beneficios na eira.
Pero,
Recibiron, promesas,
É mais promesas
E viron ¡como infractor!
Se vai levando os cartos. . .
O goberno co letreiro:
“Non hai corruptos,
Non hai ladróns,
Tampouco hai presións,
So mentes hai maricóns
Que a todo deus endebeda”.

¡Todo pasa!: ¡Todo queda!
Vida é morte,
Revolución ou miseria;
Políticos, credo, programas,
Heroes,derrotados, poetas,
Fracasos, fe, entusiasmo,
Desolación e vileza:
Gritos de puño en alto,
Gaivotas e bolboretas.
Todo pasa, o pobo queda.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.