Poemas

Fornelos da Ribeira

Cruceiro da parda, Ovidio Murguía de Castro


Non sei si cantar ou chorar;
O que sinto, aquí queda.
Terra feiticeira que enreda
Cos seus moitos emigrantes.
Eido, por onde o río Tea pasa,
É abre a fiestra infinda…
Natureza cósmica,
Que concita a observancia,
É a cantar,
Sentado o pe do Cruceiro
Da carballeira das Fraguiñas.
Paz, amor. . . e ollar
Algo que transcende a alma,
Coa nostalxia dun suspiro,
Na paz neste retiro,
Entre o verde é follaxe
Que inunda e florece
O amor desta paisaxe.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.