Poemas

Pobres meniños

murillo

Nenos comendo melón e uvas – Murillo


(Daqueles tempos de don Xosé Álvarez, mestre de Lourido con quen aprendín a ler e escribir 1.937).

Houbo sempre meniños pobres
É pobres meniños
Que non se miden
Polos seus aliños.
Ricos e pobres:
Pobres é ricos.
¡Que mais da!
¿Ves aquel meniño?
¡pobre meniño!
Pide esmola,
Pide pan,
Pide abrigo,
Pide cariño. . .
¡Nada importa!
¿ Ves aquel outro
Que vai molestando?
Vai ben vestido,
Vai con zapatos.
Mira”o pobriño”,
Con todo desprezo.
Ten cartos,
Ten malas costumes. . .
Medito: “A todos despreza”.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.