Poemas

O poema da almofada

Kandinsky, Amarillo Rojo Azul

Kandinsky, Amarillo Rojo Azul


(De Baldomero Fernández Moreno, arranxada)

Ei aquí, unha bágoa caída na almofada
É soaron na funda do frío amidonado,
Na aurora terás o cabelo mollado.
Non podo durmir de soidade e tristeza,
Non poría no teu ombro a cansada cabeza,
Choraría un pouco é choraría de pena. . .

Pero ai, unha distancia de xuncos e areas,
É ti estarás durmido,coa túa terra e ceo,
Rodeado de noite pechada no teu cabelo.
Dentro dun par de horas ou mais,cando me deite,
O zafiro nocturno será flor celeste,
Eu, unha rede de rocío, é cinta grana:

Perdida na noite, perderei a mañá
Sobre meu peito varias estrelas quedan.
A noite para min é fantasmagórica
Mais excitante que a mesma poesía.
No postigo albor ai unha cruz rosada,
Primeiro foi violeta, logo será dourada.
¡Como cantan os galos! Vese que están contentos.
Non cantaran cos meus pensamentos.
Sempre a madrugada fai un pouco mais frío,
Estirarei a esas horas o teu corpo con o meu.
Agora cruza os campos un gran carro sonoro.
O día entra no meu cuarto como un labrego dourado.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.