Poemas

1.939

Manuel Cabral Bejarano

Manuel Cabral Bejarano

Cos pes descalzos polo rueiro,
Trapos vestidos,
Mans cheas de ren,
Cabeza de sonos,
Corazón de amor,
E viñedos de cor,
Abríndose o mundo,
Que nos chama.
Ninguén di nada por ti:
Sen liberdade,
Non apetece sorrir.
Sopra o vento,
Verbas de tormenta,
Recoñece a fame
E a vida eterna.
¡Canta certeza!
¡Canta miseria!
E a porta aberta.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.