Poemas

Para vivir…

Manuel Fernández García

Manuel Fernández García


Para vivir, non quero
Pazo nin torre.
¡Quero alegría en alto
Como vive o pobre!.
Quitar o uso do traxe
E as sinais é o retrato;
Eu non quero ser así,
Disfrazado doutra cousa,
Que non sexa como Ti.
Quero ser puro e libre,
Quero que cando me chamen
Sexa sempre eu,
É cando pregunten
Que é como me chaman,
Intentarei dar os nomes,
A historia,
Rachando todo
O que enriba me botaron
Moito antes do nacer.
Volver o anonimato
A ese eterno espido
Da pedra, do mundo.
E direite:
¡Así quero
Se entendido!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.