Poemas

¡Pobre españa!

 Mujer con dos muchachos en la fuente (''Los pobres en la fuente'')  Goya y Lucientes, Francisco de


Mujer con dos muchachos en la fuente (”Los pobres en la fuente”)
Goya y Lucientes, Francisco de

Hoxe é cheiro de oprobio fundido,
Abandonado a insolencia allea,
Como escrava mercadoría,
xa agardada,
Na ruda argola e servil cadea.
Te ves hoxe de funesta loita,
¡Fonda tristeza!
sen igual miseria.
Servidume acerto do vil froito.

¡Pobre bagaxe a navegar camiña
De tormentas avergoñadas!
Polos estafadores de sempre,
Sen guirnaldas que antes te adornaban.
Sen sinal de esperanza.
E de tristeza
A flámula ri é o ar ondea.
Cesou o canto do paxaro viaxeiro:
Afogouse a súa vocería.
¿Chegará o momento, do final,
Do estafador do: ¡Isto e meu!
Co seu fulgor sombrío
¡Cando acabarán os ladróns!
¡Cando acabaran os tiranos!
¡Chegará, algunha vez a esperanza?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.