Poemas

Historia con alma

La siesta o Escena pompeyana  Alma Tadema, Lawrence

La siesta o Escena pompeyana
Alma Tadema, Lawrence

Máxico espetar…

Vivimos tan de presa, que nos esquecemos de gozar da vida, de sentila, de cheirala, de escoitala. É debemos acariciala, sentilo aroma. Contemplala beleza e fermosura. Vivila la vida. Porque somos pontes de luz, que une a Terra, nosa Nai, co Ceo, noso pai.

A Terra nos está gritando
Que está enferma;
Estamos acabando con ela.

É pouco a pouco co Planeta.

Contaminamos o ambiente,
As árbores xa non florecen,
As flores están murchas,
Os tempos escurecidos.

A tristeza nos embarga,
O ver chorar as árbores.

¡Quen deterá esta agonía!

Non esquezades:
A Terra e a noso fogar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.