Poemas

O vento

 Paisaje con un molino de viento  Anónimo


Paisaje con un molino de viento
Anónimo

Cando eu, era meniño,
na noite
Gotas de silencio caian
É brisas nas mans
Sentía na invernía.

Este poema corresponde a un vendaval, unha noite de Xañeiro que nos tirou a cheminea.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.