Poemas

Ansiala vida

La mujer entre las dos edades  Anónimo

La mujer entre las dos edades
Anónimo

Sempre ansiei a vida,
Sempre me aferrei a ela,
Como se aferra o firmamento
A Lúa e mais as estrelas.

Elevei o meu espírito,
Deixei corren a sangue
Polas veas,
Intuín a miña vida,
Con alegrías e penas.

Hoxe todo inexistente,
Adormecido os sentidos
Veño dicíndolle a vida,
¡Tan penosa e lamentable!
¡Au revoir! Miña amiga.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.