Poemas

¡Hai quen puidera falar do que ve!

Niño con claveles en la mano  Anónimo

Niño con claveles en la mano
Anónimo

Hai quen puidera falar do que ve,
Dende o nivel do chan
Ata o onceavo piso;
Dende a profundidade do mar
Con o cheiro a humidade.
Coa miña miseria.
¡Conmovedor cheiro!
Con un mundo desesperado
Por uns mil e un desaforados.

Dende o chan
Ata o onceavo piso,
Con bandeira sen dignidade
É postos todos en marcha,
Escondida está a merda
Que non ten culpa de nada,
Senón que outros viven dela.
¡Cando plantaremos, por fin
A flor da esperanza!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.