Poemas

Non fai moito

Amorcillos jugando con un pichón  Boucher, François

Amorcillos jugando con un pichón
Boucher, François

Non fai moito,
Fun o eido onde un día,
A miña infancia coñecera:
A noite e o sol do mediodía.
Dos que morreran un día.

Xa non me altera
O ritmo da miña sangue,
Alí vivira:
Cando aínda alí era primavera.
Onde o meniño en deuses convertera.

Hoxe, aquel fogar mudo,
As parras rachadas
Que algún día colmaran de beleza.
Ían buscando a un mesmo,
Restos da perda entristecida.

Todo inútil: perdido o eido,
Vencedora a ruína,
So queda neste inverno
Coa pobreza establecida
A “Camelia” no abismo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.