Poemas

O carón da lareira

El pan nuestro de cada día  Álvarez Sala, Ventura

El pan nuestro de cada día
Álvarez Sala, Ventura

Nun tempo que xa pasou,
Na nosa terra había,
En cada fogar, unha lareira
Onde comezar o día.
Lareira ven de Lar,
Lugar de lume,
Onde a diario se afume
A vida familiar.

Unha pedra, por falar,
Na que se facía fogo
É arredor dela había,
Uns bancos con respaldo
O estilo da abadía.

Nela, se cambiaba opinións
Pola noite o cear,
Se contaba contos a esgalla,
O tempo un prato quente
Co pote e augardente
Estábase sempre ¡Quente!

Na cociña os chourizos
Se afumaban case sempre,
Quentábase o viño tinto,
Mentres choraba o filliño,
É mazábase a leite
Pra dar de comer o meniño.

Naqueles tempos pasados
As mulleres bordaban
O calor da lareiriña,
A cinza se aproveitaba
Para abono da hortiña;
É astra coa cinza limpaban ,
os dentes, ¡Miña filliña!
Para que os viran branquiños

Tamén a morte tiña cabida
Na lareira, cando viña;
O velorio cada noite
Con pan e viño rendían
Homenaxe o Mais Alá.

Todo se fraguaba,
O calor da lareiriña,
A vida en ela se desenrolaba
O carón do fogo,
É ¡Como sempre!
Foi catalizador de vidas
É sentimentos. . .
A “lareira virtual”
Onde se cocía todo,
A opinión,
a poesía,
as vivencias. . .
É coa falta do fogo,
Tocaba mantela brasa
Da amizade prendida,
Que para moitos é hoxe
Totalmente unha mentira.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.