Poemas

O meu taller de poemas

 El príncipe Baltasar Carlos  Velázquez, Diego Rodríguez de Silva y


El príncipe Baltasar Carlos
Velázquez, Diego Rodríguez de Silva y

¡Amigos! Pido silencio,
Con delicada ¡Atención!
Non vaia nesta ocasión
Me falle a memoria
É non poida contar a historia
Do que na vida faltou.
Sento que o meu peito xeme
Se me nubre a razón,
Das vergoñas que hoxe son
A falta de pan e traballo
Para alimentar a razón
De esta patria tan querida.
Hoxe, tanto o pobre coma o rico,
A razón nos vai moi cara
É sen chegala a escoitar
Digo que os políticos
Veñen se rindo de nós,
con toda a faciana.

Ollade, por onde ¡amigos!
As terras son para ignorante,
A cidade para os instruídos;
Na aldea onde fun nado
Xa non hai nin un sorriso
So mentes certos ruídos.
Agora, no meu camiño
Ninguén me fará calar,
Ei de dicir a verdade,
Con toda súa claridade:
O que queira entender,
Que entenda. . .
Antes de poder falar.

Durante os anos da miña vida
Vin rodar sempre a bola,
É de tanto, tanto rodar
Decidín hoxe protestar
A ver si se pode vivir
Deixando de traballar.

Deixa me, amigo tomar,
Un tinto naquela cunca,
A gorxa está sedenta,
De iso que me aborrece
De tanto protestar.
Triste estou deixar a terra,
Escaparme a outra allea
Levando a alma chea
De pobrezas é miseria
Que pola cruz que levamos
¿Chegaremos o final?

Me entristece o corazón
Hoxe, non hai perigo algún,
Respectando os políticos,
É a abaixo a ningún.
A Terra é Nai de Todos,
De pobres é de miserias
Así nos tocou por herdanza. . .
Onde queiras hai ruínas;
Foi a sorte do destino,
É para pode lo evitar
O cardo non para de pinchar. . .
¡Todo se pode evitar!
Pero o destino do home
Porque o vento da desgraza
Voa como o paxaro ¡Carallo!
É din que sempre se vence
Dos que non teñen nin allos.
Permitirme, amigos meus
Relatar as miñas penurias,
Deixarme aclara lo o santo,
Falarei punto por punto,
Do que fixeron os caciques,
Para deixarnos sen unto.

¡Baixo sutil vixilancia
Desconfiaron da xente!

Ver repartir o botín,
En igualdade e sen malicia
Cos ricos da súa estirpe,
Ningunha falta cometen,
Xa con isto se someten
A xustiza da inxustiza.
De estas é outras cousas,
Fun vindo hai moitos anos,
Que si é que non me engano,
Ocorren todos os anos,
A quen se debe o perdón:
¡A estes tramposos caciques!
¿Ou non?
O tempo foise xirando
É nós sempre solidarios
Cos pobres e outras xentes,
Sempre temos que esperar
A que cheguen emisarios
Porque, se non, non me calo.
¿Quen percibe os beneficios?
Perdón, non debe esquecer
A súa vida silenciosa;
Hai na vida sempre cousas
Que son duras de pelar. . .
¡Xa podedes figurarse
Canto teñen que sufrir!
¡Non fago mais que xemer!
Aumentala miña aflición.
¡Non quixera nesta ocasión,
Axudarte a morrer!

Privados de tantos bens,
É perdidos na miseria,
Parece unha cadea
¡Velo Sol por onde queira!
Contemplar tristes lamentos
Que nos chaman atención
Na miña vida presenciei
Moitas é tristes crueldades,
Certas atrocidades
Que Deus non se imaxina
E que a todos horroriza.
Choran os pobres aflixidos,
Pero os ricos, sen vigor
Arrebataban con furor
É con balas acendidas,
Mentres os infelices tragaban
Os golpes da policía,
Armada cos seus fusiles.
¡Incrible! Me dicían
Que tanta maldade exista;
Non había quen resista
Ese salvaxe momento,
¡Sangue! ¡Sangue!
¡Todo estaba en carne viva!

Perigo en atropelar
Perigo en fuxir
Mais perigo e seguir
Cos policías como lobos
Esperando con malos modos,
Como cargarse a todos.

Xa sabemos como xuntos,
Crece o valor e forza,
O medo desaparece
Oe ti, ¡Non digas nada!
Porque traten de escapar;
Como persoa resolta,
Demos volta a tortilla,
Sen queimala
Para que coma a xentiña.
É con un trago de viño,
Para refrescar a gorxa,
Nestes tempos que corren,
Podamos ter un lugar
Onde estender as cordas.
Segundo me contaron ¡Amigo!
Porque tarde ou cedo chamaron
Os pobres, para arranxalos
Cos estadullos de sempre.
¡Todo foi moi deprimente!
Eu o final tiven sorte,
De falar con meu amigo,
O Lecio quen me informou,
De todos os perseguidos.

Pido a todos non esquecer
Os que os vou a contar,
Nesta vida hai que sufrir
E non se pode ignorar
As fatigas e sufrimentos
Si e que queres vivir.
Lémbrate que o consegues,
Fronte o pobre, un calvario,
Dun fornelense proletario
Non o digas, o mataron,
Aplicando o “sumario”.
Pensade nos homes honrados,
Con vergoña e na pena
Do que ten alma
De temperanza é serea,
Das mans que envelenan.

¡Hai miña Nai, meus irmás!
En todo pensaba eu,
Da familia que alentou
A memoria mais ingrata,
Fielmente a retrata
Do mal que virá despois.

Dos meus ollos botan bágoas,
A miña pena non alivia
Neste mundo a perfidia
En un momento de calma
Contempla a miña alma
¡Cantas cousas que envexa!

Elevade a Deus a pregaria
Cando suba a oración,
É nesa tribulación
Vaite esquecendo do mundo
É coa dor mais profunda
Imos buscando oracións.

Eu non logrei comprender
Porque motivo será
Que o caciquismo está
Nos momentos mais ingratos,
Que o Deus tan xeneroso
Dixera sempre ¡Irmáns!

Eu, amigos me despido,
Temos todos que perdoar,
Ninguén debe esquecer
A historia desta Terra,
Aínda teñas que morrer.

De meniño eu percorrín
Ata que o final dos meus días,
Souben da sorte un día,
Recollendo a madriña
Cando chegou o final.

Dende entón,
Fun soñando con ela,
Sen dúbida polo cariño,
É no tempo que estivo enfermo
Me chamaban Manoliño.

É onde o vento me leve
Alí estarei con ela;
É en tan feliz encontro
Expirarei o momento.
¡Bendito Deus! Pensei eu
Misericordia infinita
Rogar pola alma bendita
De este ser tan queridiño.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.