Poemas

Lembrando os tempos de meniño

Niños inflando una vejiga Goya y Lucientes, Francisco de

Niños inflando una vejiga
Goya y Lucientes, Francisco de

Lémbrome da fermosura
Do eido, onde fun nado,
Sentíame, como o merliño
No niño, cando chegaba
Coa comida o niño.
Todo era amor e tenrura,
Todo era candoroso
Naqueles tempos de neno,
Co merliño cantareiro
Na figueira do veciño.
Horas eran de pracer
Que parece fora onte,
Cando aparecía a aurora
Levando na miña fronte
Aquela felicidade perdida.

Lémbrome daquela eira,
Da camelia,do perfume
É dos trinos,
Como salmos,
Do cantar dos paxariños.

Hoxe, eu, aquí estou
Esperando novo destino
Bicando o Sol que adoro
– como todo bo veciño –
Lembrando as espigas do millo,
Aquela vida de luz,
De alegría
E boa xente.
¡Tempos
De auga fervida,
Pan de millo,
E augardente!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.