Poemas

É, porque non…

 Conversión del duque de Gandía  Moreno Carbonero, José


Conversión del duque de Gandía
Moreno Carbonero, José

Eu tamén choro e chorei
Polos que son enganados,rin é asasinan;
Por aqueles que odian e morden,
Nas Maxistraturas, nas fábricas,
O obreiro, o empregado o mecanógrafo,
O humilde campesiño, o bulicioso.
Souben das miñas primeiras bágoas
Na morte da miña nai ¡Pobriña!,
Souben da miña irmá Pepiña,
E fun sorteando a morte
No silencio desta vida.
Chorei en silencio,
Porque tiña medo espertarte.
Sei que non teño noites vindeiras
Nin esperanza posible;
Sei que a miña vida é un poema
E un poema perdido
No silencio taciturno
Despois dun Sol resplandecente
Quedar para sempre durmindo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.